„Taki wywalczony medal smakuje wyjątkowo" – podsumowanie sezonu AZS UAM Poznań

Radosław Jurga

Na początku wróćmy do lipca 2025. Jakie miał trener oczekiwania przed nowym sezonem? Czy pojawiała się myśl o walce o medale, czy jednak celem było spokojne utrzymanie?

Po tych zmianach, które nastąpiły u nas trzy-cztery lata temu, każdy sezon był dla nas trochę niewiadomą. Głównym celem zawsze było utrzymanie, jednak po tych transferach wykonanych w ciągu ostatnich roku czy dwóch miałem świadomość, że ten zespół jest już dobrze ukształtowany i możemy się włączyć w rozgrywkę o podium. Natomiast takim realnym celem, który sobie obieraliśmy, była walka o pierwszą piątkę-szóstkę ligi, a medal pozostawał bardziej w sferze marzeń. Dziś uważam, że to co udało się nam osiągnąć było naprawdę sporym wyczynem. To jeden z tych najbardziej wywalczonych medali, które nasz klub ma w kolekcji.  Dlatego też tym bardziej go doceniamy i cieszymy się z niego.

A jaki był najważniejszy wniosek po sezonie 2024/25, który pozwolił osiągnąć ten sukces w kolejnych rozgrywkach?

W przygotowaniach za dużo nie zmienialiśmy, bo uważam, że ten zespół był równie dobrze przygotowany do poprzednich, jak i tych niedawno zakończonych rozgrywek. Wcześniej brakowało nam jednak trochę jakości, mieliśmy bardzo krótką ławkę. Dlatego też wiedzieliśmy, że przed kolejnym sezonem to główny obszar, który wymaga poprawy. Musieliśmy poszukać wzmocnień nie ilościowych, a przede wszystkim jakościowych. Myślę, że to nam się udało i wszystkie transfery były trafione.

Czy tej drużynie nie brakowało właśnie najbardziej doświadczenia i ogrania, a po tych znacznych zmianach kadrowych kilka lat temu takie gorsze sezony były nieuniknione i w pewien sposób niezbędne?

Na pewno – straciliśmy blisko 90% zespołu. Z doświadczonych zawodniczek pozostała tylko Paula Fronczak, a reszta zawodniczek była nowa. Wiele z nich tych dwa-trzy lata temu debiutowało na poziomie Ekstraligi w naszych barwach. Na pewno więc potrzebowały czasu, żeby zaznajomić się z tymi rozgrywkami. Dwa pierwsze sezony po zmianach były naprawdę trudne i praktycznie do ostatniej kolejki walczyliśmy o utrzymanie. Dziewczyny dawały jednak radę i czapki z głów dla nich, bo uniknięcie spadku nie było wtedy oczywiste. Potem przyszły te udane transfery i po nich zespół wyglądał już dużo lepiej. Mam nadzieję, że w kolejnych rozgrywkach podtrzymamy tę tendencję.

A czy któraś zawodniczek jakoś szczególnie się rozwinęła w tych ostatnich latach?

Nie lubię wyróżniać nikogo, bo zespół to zawsze całość. Na pewno mogę jednak powiedzieć, że największy progres zrobiła Marcelnia Szewczyk. Ona nie miała piłkarskiej przeszłości, przyszła do nas znikąd i zrobiła niesamowity postęp. Trzymam kciuki, by tak było dalej.

W którym momencie pojawiła się myśl, że w tym sezonie można wyciągnąć coś więcej niż tylko czołowa szóstka?

Praktycznie od początku sezonu widziałem, że jest taka szansa. Oczywiście, zaczęliśmy od dwóch porażek, ale były to mecze z Górznem i Rekordem, które były zdecydowanie przed resztą ligi przez cały sezon. Wiedzieliśmy, że w tych spotkaniach o punkty będzie niezwykle trudno. Później jednak nie przegraliśmy meczu praktycznie do końca rundy. Kończyliśmy ją na trzecim miejscu i już wtedy wiedzieliśmy, że mamy realną szansę na medal. Mieliśmy wtedy nawet całkiem sporą przewagę nad czwartym miejscem. Potem jednak znowu coś się posypało, zaczęła nas trapić plaga kontuzji, przez którą nie mogliśmy skorzystać z sześciu czy siedmiu zawodniczek. Jeździliśmy na mecz w sześć, siedem osób. Przez to przyszła seria kilku porażek z rzędu, co trochę podcięło nam skrzydła. Później na szczęście sporo dziewczyn wróciło do zdrowia i gry. Przetrwaliśmy ten trudny okres i wszystko skończyło się happy endem.

Czy to co udało się wyciągnąć z tego sezonu było absolutnym maksimum? Czy gdzieś były jeszcze jakieś rezerwy?

Nie, to był sezon niezwykle udany. Wywalczyliśmy złoto Akademickich Mistrzostw Polski, brąz Ekstraligi, półfinał Pucharu Polski. Więcej nie dało się osiągnąć – zespoły z Górzna i Bielska-Białej były poza zasięgiem. W rywalizacji pucharowej również wpadliśmy w 1/2 na hegemona z Górzna, więc trudno było oczekiwać wygranej. Oczywiście walczyliśmy, ale nie udało się. Dlatego też uważam, że na wszystkich frontach osiągnęliśmy maksa. Pewnie gdyby nie kontuzje przewaga w tabeli nad czwartą ekipą mogłaby być większa. Natomiast mi osobiście takie zakończenie sezonu podobało się znacznie bardziej, niż gdyby te brązowe medale były pewne kilka kolejek przed końcem. W tym roku emocje były do samego końca, przez co ten medal smakował wyjątkowo dobrze.

Czy taki brąz smakuje lepiej niż medale z cenniejszego kruszcu wywalczone mniejszym nakładem sił? Czy tego nie da się porównać?

Każdy medal smakuje dobrze – niezależnie od koloru. Natomiast na pewno te medale zdobywane przez nas kilka lat temu, złote czy srebrne, przychodziły nam trochę łatwiej niż ten tegoroczny brąz. W tamtych latach mieliśmy bardzo silny, zgrany zespół i regularnie byliśmy faworytem do Mistrzostwa Polski. Oczywiście nie jest łatwo wywiązywać się z tej roli. Natomiast dla mnie, tak jak już wspominałem, ten medal jest jednym z tych najciężej wywalczonych. Może poza tym pierwszym, historycznym krążkiem, gdy rywalizowaliśmy na bilans bramkowy z Rolnikiem Głogówek. Takie medale, o które trzeba się bić do końca, smakują wyjątkowo.